Λοιπόν, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, κυρίως για μένα το καημένο που πάσχω από συναισθησία, κοινώς, αντιλαμβάνομαι κάπως μπερδεμένα τις αισθήσεις π.χ. ένα χρώμα σαν ήχο ή σα μυρωδιά κλπ και τα περιγράφω αντίστοιχα.

Για μένα π.χ., το χρώμα του δειλινού δεν είναι απλά αχνό ροζ που γίνεται βιολεττί, αλλά είναι και η ντιμινουίτα της ντο ελάσσονα, παρομοίως το Sway της Anita Kelsey είναι το πιο βαθύ μπορντώ χρώμα που αντιλαμβάνομαι, ενώ όταν τρώω σοκολάτα γάλακτος, νοιώθω σαν να χαϊδεύω βελούδο.

Συνεπώς, πάει πολύ γενικά το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τον κόσμο με όλες του τις αισθήσεις (ξεχωριστά ή μπλεγμένες :b ) και όχι μόνο με την όραση. Απ' αυτήν την διαφοροποίηση προκύπτει και το υποκειμενικό του γούστου. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο καθένας έχει μια εντελώς διαφορετική αισθητική άποψη για τον κόσμο και θα σοκαριζόταν αν μπορούσε να τον αντιληφθεί μέσα από κάποιον άλλο άνθρωπο.
Farewell sweet earth and northern sky,
for ever blest, since here did lie
and here with lissom limbs did run
beneath the Moon, beneath the Sun,
Luthien Tinuviel
more fair than mortal tongue can tell.
Though all to ruin fell the world
and were dissolved and backward hurled
unmade into the old abyss,
yet were its making good, for this-
the dusk, the dawn, the earth, the sea-
that Luthien for a time should be.