Εδώ και καιρό αναρωτιέμαι με το μικρο ονειροπόλο μου μυαλό:
Οταν πας σε ενα κατάστημα με τηλεοράσεις, ειναι συνηθως ολες συντονισμενες στο ιδιο καναλι. Καθε τηλεοραση ομως εχει τη δικη της ποιοτητα εικονας, οσον αφορα τα χρωματα, την φωτεινοτητα, την αντιθεση, την καθαροτητα. Συγκρινοντας τις μεταξυ τους, διαλεγει ο πελατης αυτην που του αρεσει καλυτερα.
Αραγε... συμβαινει το ιδιο και με το πώς βλεπουμε οι ανθρωποι τον κοσμο; Καθενας μας εχει τα δικα του ματια, τα δικα του ραβδια και κωνια στον αμφιβλιστροειδη που συλλαμβανουν τη φωτεινη ακτινοβολια, καθως και το δικο του εγκεφαλο που θα ερμηνεψει τα ερεθισματα. Αραγε, οπως οι διαφορετικες τηλεορασεις, ετσι και ο καθενας μας εχει μια δικη του εικονα για τον κοσμο; Περα απο τη μυωπια κλπ που μπορει να εχουμε, εχουμε και τα δικα μας χρωματα ή και σχηματα; Θυμαμαι που ενας καθηγητης μου στο Γυμνασιο ειχε αχρωματοψια στο κοκκινο και στο πρασινο. Πόσο διαφορετικός ειναι ο κοσμος γι' αυτον;
Ιατρικά μιλωντας, μαλλον ο καθενας μας οντως βλεπει διαφορετικα. Τοτε ομως... *αντικειμενικά* ο κοσμος πώς ειναι; Ειναι το κοκκινο που βλεπω πραγματι τοσο κοκκινο ή οταν λέμε κοκκινο ειναι οντως το ιδιο χρωμα; (σαν μηκος κυματος ειναι το ιδιο, αλλα η αντιληψη ειναι; ). Πόσο διαφορετικό ειναι το δασος/η θαλασσα/το βουνο που βλεπω εγω απο αυτα που βλεπεις εσυ; Και εν τελει, ποιος βλεπει σωστα/αντικειμενικα αυτο που ειναι απεναντι;
Ισως τελικα σε αυτην την υποκειμενικοτητα μας στηριζεται και το γουστο μας σε πολλα οπτικα ερεθισματα. Μου αρεσει ενα τοπιο, ενα εργο τεχνης ή ενας ανθρωπος αν αρεσει στο δικο μου ματι. Ισως εκεινος ο μεγαλος πινακας στο μουσειο που μοιαζει σαν να πηρες ενα σφουγγαρι και να πασαλειψες μπογια αταχτα και ασκοπα, στο ματι του καλλιτεχνη να δειχνει κατι αλλο. Ισως ο συνδυασμος χρωματων που φορεσε μια κυρια να ειναι γελοιος για μενα, αλλα για την ιδια να ειναι απολυτα ταιριαστος.
’λλα τα ματια του λαγου και άλλα της κουκουβάγιας. ’λλα τα ματια του Λεγκολας, άλλα του Αραγκορν, Ελφ και Ανθρωπος γαρ. Τελικά.... βλέπω σωστά εκει εξω;;;
Images suddenly filled her mind as if she saw through someone else's eyes. She instantly recognized the Lonely Mountain in front of her and realized that she was seeing the start of the War of Five Armies.
For a moment she was lost in the sensations that filled her. The colors of the mountain and trees astonished her. The water of the lake was so vivid, she felt she could taste its wetness with her eyes. With a thrill of excitement she realized she was seeing through the eyes of an Elf.
Through Legolas' eyes.
*So this is how he sees the world!*
--- Nebride's "The Griffon's Tears", fan fiction story
Οταν πας σε ενα κατάστημα με τηλεοράσεις, ειναι συνηθως ολες συντονισμενες στο ιδιο καναλι. Καθε τηλεοραση ομως εχει τη δικη της ποιοτητα εικονας, οσον αφορα τα χρωματα, την φωτεινοτητα, την αντιθεση, την καθαροτητα. Συγκρινοντας τις μεταξυ τους, διαλεγει ο πελατης αυτην που του αρεσει καλυτερα.
Αραγε... συμβαινει το ιδιο και με το πώς βλεπουμε οι ανθρωποι τον κοσμο; Καθενας μας εχει τα δικα του ματια, τα δικα του ραβδια και κωνια στον αμφιβλιστροειδη που συλλαμβανουν τη φωτεινη ακτινοβολια, καθως και το δικο του εγκεφαλο που θα ερμηνεψει τα ερεθισματα. Αραγε, οπως οι διαφορετικες τηλεορασεις, ετσι και ο καθενας μας εχει μια δικη του εικονα για τον κοσμο; Περα απο τη μυωπια κλπ που μπορει να εχουμε, εχουμε και τα δικα μας χρωματα ή και σχηματα; Θυμαμαι που ενας καθηγητης μου στο Γυμνασιο ειχε αχρωματοψια στο κοκκινο και στο πρασινο. Πόσο διαφορετικός ειναι ο κοσμος γι' αυτον;
Ιατρικά μιλωντας, μαλλον ο καθενας μας οντως βλεπει διαφορετικα. Τοτε ομως... *αντικειμενικά* ο κοσμος πώς ειναι; Ειναι το κοκκινο που βλεπω πραγματι τοσο κοκκινο ή οταν λέμε κοκκινο ειναι οντως το ιδιο χρωμα; (σαν μηκος κυματος ειναι το ιδιο, αλλα η αντιληψη ειναι; ). Πόσο διαφορετικό ειναι το δασος/η θαλασσα/το βουνο που βλεπω εγω απο αυτα που βλεπεις εσυ; Και εν τελει, ποιος βλεπει σωστα/αντικειμενικα αυτο που ειναι απεναντι;
Ισως τελικα σε αυτην την υποκειμενικοτητα μας στηριζεται και το γουστο μας σε πολλα οπτικα ερεθισματα. Μου αρεσει ενα τοπιο, ενα εργο τεχνης ή ενας ανθρωπος αν αρεσει στο δικο μου ματι. Ισως εκεινος ο μεγαλος πινακας στο μουσειο που μοιαζει σαν να πηρες ενα σφουγγαρι και να πασαλειψες μπογια αταχτα και ασκοπα, στο ματι του καλλιτεχνη να δειχνει κατι αλλο. Ισως ο συνδυασμος χρωματων που φορεσε μια κυρια να ειναι γελοιος για μενα, αλλα για την ιδια να ειναι απολυτα ταιριαστος.
’λλα τα ματια του λαγου και άλλα της κουκουβάγιας. ’λλα τα ματια του Λεγκολας, άλλα του Αραγκορν, Ελφ και Ανθρωπος γαρ. Τελικά.... βλέπω σωστά εκει εξω;;;
Images suddenly filled her mind as if she saw through someone else's eyes. She instantly recognized the Lonely Mountain in front of her and realized that she was seeing the start of the War of Five Armies.
For a moment she was lost in the sensations that filled her. The colors of the mountain and trees astonished her. The water of the lake was so vivid, she felt she could taste its wetness with her eyes. With a thrill of excitement she realized she was seeing through the eyes of an Elf.
Through Legolas' eyes.
*So this is how he sees the world!*
--- Nebride's "The Griffon's Tears", fan fiction story



